Zo, we duiken maar weer eens terug in de tijd. Het werd 15 januari en er kwamen veel mensen binnen in mijn huis. Wel erg leuk hoor, ik was zo enthousiast dat ik boven op de bank en bij die mensen in hun nek sprong. Mocht niet eens van het vrouwtje, flauw. Nou ja, we gingen met het hele stel naar het strand dus daar kon ik me ook uitleven hé. Lekker rennen man, mooi weer, veel mensen op het strand dus wat wil je nog meer. Ineens zag ik Maikel rennen en ik dacht wacht eens even, je gaat toch niet sneller dan ik hé. EN TOEN DEED IK IETS HEEL STOMS. Ik sprong Maikel in zijn knieholte en hij viel. Ja boven op mij natuurlijk, terwijl het strand zo groot is. Mensen lief wat deed dat pijn zeg. Ik heb zelfs van de pijn het vrouwtje gebeten, niet zo rot bedoelt hoor alsnog sorry daarvoor. Ik ben maar heel stil blijven liggen want dan deed het nog het minste pijn. De baas had gelukkig een deken voor me gehaald en Astrid, de moeder van Maikel, kwam naast me liggen. In het natte zand, die had wel lef!! Er kwam een ziekenauto het strand op, speciaal voor mij, wat een sensatie zeg. Het vrouwtje en Astrid gingen mee met die auto, de rest naar huis. Moest ik eerst naar een dokter die me een prik gaf tegen de pijn en door naar het hondenziekenhuis Visdonck in Roosendaal. Wat denk je wat, moest ik daar blijven en ze gingen gewoon naar huis. Later hoorde ik dat ze er erg verdrietig van waren. De volgende dag heeft de dokter me geopereerd en de dag daarna kwamen het baasje en het vrouwtje me weer halen. Ik moest wel 6 weken in die stomme bench. Gelukkig hadden ze een hele grote voor me gekocht en mocht die ook nog in de kamer. Later vertel ik weer verder, effe een tukkie doen nu.